Bir Cümlenin Hayatı Nasıl Durdurabildiğini O Gün Öğrendim
O sabah Kayseri’de hava keskin bir soğukla yüzüme çarpmıştı. Hastanenin önünde beklerken elim cebimdeydi ama ısınmıyordu sanki. İçimde garip bir his vardı; ne tam korku ne de tam bir huzur. Sadece bekleyiş. İnsan bazı anlarda geleceğin kendisine doğru ağır ağır yürüdüğünü hissediyor.
O gün öğrendiğim şey, tıp dilinde çok sıradan bir ifade gibi duran bir cümlenin insanın içini nasıl altüst edebileceğiydi: “kontrast tutulumu izlenmiştir”.
Ve o an zihnimde tek bir soru yankılandı: Kontrast tutulumu kanser midir?
Görüntüleme Odasından Çıkan Sessizlik
Bekleyişin sesi olur mu?
MR çekimi bitmişti. O dar, metalik tünelin içinde yatarken zamanın nasıl uzadığını anlatmam zor. Sanki cihaz çalıştıkça içimde başka bir şey de çalışıyordu; düşünceler, korkular, ihtimaller… Hepsi bir döngüye girmişti.
Çıktığımda hemşire sadece “doktorunuz sonuçları değerlendirecek” dedi. O cümle bile tek başına bir kapı gibiydi; arkasında ya rahatlama vardı ya da bambaşka bir hayat.
Sonra raporu aldım. Bir cümle: “Kontrast tutulumu izlenmiştir.”
İşte o an nefes aldığımı sandım ama aslında sadece havayı içime çekmişim gibi hissettim.
Kontrast Tutulumu Kanser midir?
İçimde büyüyen sorunun ağırlığı
O gün eve döndüğümde annem çay koydu, hiçbir şey sormadı. Ama gözleri soruyordu. Ben de cevap veremediğim soruların ağırlığını içimde taşıyordum.
Google’a yazdım: Kontrast tutulumu kanser midir?
Karşıma çıkan her şey birbirine benziyordu ama hiçbiri içimi rahatlatmıyordu. Çünkü kelimeler bazen bilgi vermez, sadece ihtimalleri çoğaltır.
Bir yerde “her kontrast tutulumu kanser değildir” yazıyordu. Ama insan o cümledeki “her” kelimesine tutunamıyor. Zihin hemen boşlukları dolduruyor.
Ben de doldurdum. En kötü ihtimalle… sonra daha kötüsü… sonra biraz daha kötüsü.
Bekleme Odasında Zamanın Ağırlaşması
İnsan kendi içinde nasıl kaybolur?
Kontrole gittiğim gün hastanenin bekleme odası doluydu. Kimse birbirine bakmıyordu ama herkes birbirinin hikâyesini tahmin etmeye çalışıyordu sanki. Her yüz başka bir ihtimali taşıyordu.
Ben otururken elimdeki dosyaya bakıyordum. O dosya sanki benim değilmiş gibi. İçinde benim vücudumun bir resmi vardı ama ben o resme yabancıydım.
Yanımda oturan yaşlı bir adam sürekli dua ediyordu. Bir genç kız telefonuna bakıp duruyordu. Kimse bulunduğu yerde gerçekten bulunmuyordu.
O an içimden geçen tek şey şuydu: “Biri bana söylesin, bu kontrast tutulumu kanser midir?”
Doktorun Cümlesi ve İçimdeki Çatlak
Bir kelime bazen insanı ikiye böler
Doktor dosyaya uzun uzun baktı. O bakış süresi insanın içini en çok yoran şeydir. Çünkü sessizlik uzadıkça ihtimaller çoğalır.
Sonra konuştu:
“Bu bulgu tek başına kanser anlamına gelmez. Ama takip gerekiyor.”
O “ama” kelimesi… İnsan hayatında bazı kelimeler var ki, cümle ne kadar olumlu başlarsa başlasın her şeyi değiştirir.
O odadan çıktığımda ne tamamen kötü bir haber almıştım ne de rahatlamıştım. En zor alan burasıydı: belirsizlik.
Kayseri’nin Soğuğunda Düşünmek
Şehir ve insan aynı anda donar mı?
Hastaneden çıktığımda kar hafif hafif yağmaya başlamıştı. Kayseri’nin o sert kışı yüzüme vuruyordu. Ama asıl soğuk dışarıda değil, içimdeydi.
Benzer Bir Yazı: Kontrast tutmayan lezyonlar nelerdir ?
Yürürken sürekli aynı cümleyi tekrar ediyordum: Kontrast tutulumu kanser midir?
Bir yandan doktorun söylediklerini hatırlıyor, bir yandan internetten okuduklarımı unutmaya çalışıyordum. Çünkü bazı bilgiler insanı rahatlatmaz, sadece daha çok düşündürür.
O akşam günlüğüme yazdım:
“Bugün içimde bir şey kırıldı ama hangisi bilmiyorum. Belki de sadece eski halim.”
Beklemek: En Zor Tedavi
Zaman neden bu kadar ağır?
Bir sonraki randevuya kadar geçen günler hayatımın en uzun günleriydi. Sabah uyanıyordum, normal davranıyordum, işe gidiyordum ama içimde sürekli çalışan bir arka plan vardı.
Bir toplantıda biri güldüğünde ben de güldüm ama içimden bir ses “sen neyi bekliyorsun?” diyordu.
Gece olunca düşünceler büyüyordu. İnternette tekrar tekrar aynı şeyi arıyordum: Kontrast tutulumu kanser midir?
Her yeni sayfa aynı şeyi söylüyordu ama ben her seferinde farklı bir anlam çıkarıyordum.
Bir Telefonun Her Şeyi Değiştirme İhtimali
Ses gelmeden önceki sessizlik
Telefonum çaldığında akşamüstüydü. Ekrana baktım, hastane numarası.
O an zaman durdu.
Açtım.
Karşımdaki ses sakin konuşuyordu: “Ek tetkikler temiz çıktı. Sadece takip edeceğiz.”
O cümle… anlatması zor. Sanki içimde sıkışmış bir şey yavaş yavaş çözülmeye başladı. Ne kahkaha attım ne ağladım. Sadece oturdum.
Çünkü bazı rahatlamalar hemen sevinç getirmez, önce yorgunluk getirir.
Sonrasında Gelen Sessiz Değişim
Hayat aynı ama ben değilim
O günden sonra şehir aynı şehir, ev aynı ev, işler aynı işlerdi. Ama ben değişmiştim.
Artık “Kontrast tutulumu kanser midir?” sorusunu sadece tıbbi bir merak gibi görmüyordum. O soru benim için bir korkunun, bir bekleyişin ve sonra gelen belirsiz rahatlamanın adı olmuştu.
Bazen gece yürüyüşe çıkıyorum. Kayseri’nin sokakları sessiz oluyor. Kendi kendime düşünüyorum: İnsan en çok ne zaman büyür?
Belki de bir ihtimalle yüzleştiğinde.
Günlüğe Yazılan Son Satır
İçimde kalan şey
Aylar sonra tekrar günlüğümü açtım. O ilk sayfayı buldum. Titreyen bir el yazısıyla yazdığım cümleyi okudum.
Sonra altına yeni bir şey ekledim:
“Bazı soruların cevabı, sandığın kadar kesin değilmiş. Ve bazen en zor şey, cevabı beklemek değil; o bekleyişle yaşamayı öğrenmekmiş.”
Kontrast tutulumu artık sadece bir tıbbi ifade değildi benim için. Bir dönemin başlangıcıydı. Korkuyla umut arasındaki ince çizginin adıydı.
Ve ben o çizginin üstünde yürümeyi öğrenmiştim.